Dışarıda karayel uğuldayarak eserken, bizim sokaktan simitçi çocuklar geçiyor
Balkondan eğilip bakıyorum.
Soğuktan yanakları,burunları,kulakları kıpkırmızı kesilmiş.
Uyduruk eldivenlerinin bütünüyle kaplayamadığı elleriyle başlarının üzerinde tuttukları simit tepsini dengelemeye çalışıyor, bir yandan da :
“Simit! Simitçiiiii!” Diye bağırıyorlar.
Takvimler Şubat’ın beşini,saatler sabahın yedisini gösteriyor.
Kara kış Anadolu’yu beyaz örtüsüne bürümüş,termometrelerde sıcaklık sıfırın altında…
Güneyin en ılıman kenti Antalya’da bile soluduğumuz hava buharlaşıyor.Gece boyunca esen poyrazın soğuğu, sabahın erken saatlerinde yüzünü gösteren güneşe rağmen etkisini sürdürüyor.
Çallı da, Emniyet Müdürlüğü’nün cümle kapısının kenarındaki bilborttaki afişte küçük yaşta ekmek peşinde koşan çocukların resmini gördünüz mü?
“Onlardan alışveriş yaparsanız sokağa mahkum edersiniz.” Yazıyor.
Bu uyarı elbette ki doğru bir saptama. Ancak gözü kör olası yoksulluk, çaresiz çok çocuklu gariban ailelerin çocuklarını küçük çaplı işlere yönlendiriyor.
Bir ekmek bile, çok boğazlı ocakların çocuk eller tarafından kazanılmasının çaresi oluyor.Akmasalar da damlıyorlar.
Mendil satan çocuklar.
Çiçekçi minik kızlar…
Araçların durduğu kavşak noktalarında koşup cam silmeye çalışan körpe vücutlar…
Hepsinin ama hepsinin ortak derdi geçim sıkıntısı çeken ailelerine katkı sağlamak.
Hangi ana,baba isterdi ki çocuklarının sabah uykusuna hasret ve uykulu gözlerle bir simit tablasını kışta kıyamette o sokaktan bu sokağa koşturup üç kuruş kazanmasını?
Aç mezarı olmasa da yoksul mezarı ne kadar çoktur ülkemizde.
Oysa sosyal devlet olgusu tüm çocukları kucaklayabilmeli.
Çocuklar çalıştırılmaz,örselenmez sözü de bu koşullarda ne kadar geçerli olabilir ki?
İşte o çocuklar…Simitçi .ocuklar…Sesleri kulaklarımda, ayak izleri sabah neminin usulca yayıldığı yollarda iz bırakarak geçip gittiler gözlerimin önünden.
***
Yarıyıl tatili sona eriyor.
Pazartesi yeniden açılacak okul kapıları.
Cıvıl cıvıl olacak yollar,caddeler,okul bahçeleri.
Öğretmenin öğrencisine,öğrencinin öğretmenine kısacık bir tatil sonrası olsa da hasreti son bulacak.
Aman çocuklar!
Aman gençler!
İkinci yarı kısacıktır…
Ulusal bayramlar,geziler,sınavlar derken; göz açıp kapayıncaya kadar geçip, gidecek.Bir de bahar geldi mi kışın ardından…Çocuklar ve gençler isteseler de, istemeseler de mevsim dönümünün rehavetine girecek.
Bu nedenle öğrencilerimiz daha ilk günden asılmalı derslere.
En küçük bir zaman yitimi bile, günü geldiğinde büyük önem taşır.
Hepsine ama hepsine…
Öğrencilerimize,öğretmenlerimize,velilerimize kolay gelsin diyor,başarılar diliyorum.
